Deze laatste paar maanden heb ik regelmatig een gevoel van wonder en verwarring gehad over waar we zijn en het leven dat we leiden. Dit gevoel was sterker dan normaal toen we in Papua Nieuw Guinea waren. Dit was te verwachting, gezien het feit dat PNG een compleet nieuwe wereld voor ons was. Maar zelfs nu we terug in Australie zijn is dat gevoel naar boven gekomen. Ik denk dat het iets te maken moet hebben met het feit dat we nu op een punt gekomen zijn, na bijna 6 maanden reizen, waar het duidelijk is dat we niet “op vakantie” zijn. Er is geen echt “huis” meer waar we terug naar toe gaan in een paar weken. Is dit wat er gebeurd wanneer men als een nomaad rondreist? Speelt het feit dat we een voortdurend veranderend leven leiden een spelletje met ons gevoel van realiteit? Wat voor een realiteit? Wiens realiteit? Wat is “realiteit” eigenlijk?

Een erg belangrijke consequentie van dit avontuur and verandering van levensstijl is het feit dat we “de luxe van tijd” hebben. Vrijheid van de dagelijkse routine betekent meer tijd hebben om de uren weg te laten tikken terwijl je nadenkt over wat er dan ook in je gedachten opkomt. Meer dan ooit heeft me dat doen beseffen dat het leven volop uit tegenstrijdigheden en vragen bestaat.

Papua Nieuw Guinea betekende dat realiteit botste met altuisme.

Op de eilanden zijn de mensen kleinschalige landbouwers. Ze vinden en groeien genoeg fruit en groenten om van dag tot dag van te leven, zo nu en dan een kip plukken, in een kleine kano achter vis of een kreeft aan, soms een succesvolle jacht. Hun bezittingen zo nu en dan uitgebreid door een jaarlijks reisje naar een stadje of door een jacht dat langs komt varen. Wat we zagen: kleine strooien hutjes langs het water, een geliefde voetbal die op het punt stond uit elkaar te vallen, dorpjes waar vogels, honden, katten, kippen ... gewoon overal los rondlopen, mensen in gescheurde tweedehands kleding, vragend om vislijn, touw, t-shirts and broeken, schoolmateriaal (en sigaretten, die we besloten hadden om niet mee te nemen) ... Ons contact met hen, wat vooral bestond uit uren op het dek rondhangen, liet ons een vriendelijk volkje zien. Ze hielden ervan om verhalen te vertellen en er naar te luisteren, ze speelden en lachten veel, maakten voortdurend muziek en zongen de hele tijd, en hadden een sterke familieband. Sommigen waren verlegen, anderen erg praatzaam en sociaal, sommigen erg intelligent, anderen niet zo ... Dezelfde distributie als overal wat dat betreft. De distributie van rijkdom is een ander verhaal. Zijn de mensen tevreden met wat ze hebben? Berusten ze erin dat ze weinig of geen materiele bezittingen hebben? Heeft het to doen met “niet beter weten”? Hoeveel hulp willen ze ontvangen? Hoeveel hulp hebben ze eigenlijk nodig? Hoeveel kunnen wij helpen? Stellen zij deze vragen zelf ook of komen die enkel van ons? Het leven op de eilanden ziet er heel idyllisch uit voor ons Westerlingen die proberen te ontsnappen uit het stressvolle and drukke leven dat wij gewent zijn: je bent een paar uurtjes per dag druk met eten vinden en klaarmaken, de rest van de dag spendeer je met praten en spelen en zingen met je familie en vrienden. Is zo leven “in armoede leven”? Wat meer kun je willen in je leven? Tristan en Nicoline schrijven hier allebei in hun dagboek ook een beetje over. Je kunnen je ontspannen en plezier hebben het grootste gedeelte van de dag. Daartegenover staan alle moderne gemakken en “speelgoed” missen. Als je kon kiezen, waar zou jij leven? Is “beschaving” echt zo fantastisch as we meestal denken?

Port Moresby, de hoofdstad van PNG, ligt op het vaste land and liet ons een heel andere kant van de munt zien. Grote groepen van mensen op de straat, bedelen of proberen een paar limoenen te verkopen, of een paar oude schoenen ... We hebben ons niet echt fysisch bedreigd gevoeld, maar op een of andere manier was het bedreigend om zo veel armoede zo vlak voor je ogen te zien. Je loopt rond en je realizeert je hoe ongelooflijk bevoorrecht wij zijn. Daar komt nog bij dat the “Koninklijke Papua Zeil Club” een grote tegenstelling presenteert. Het is een heel nieuwe en heel veilige haven, met een schitterend nieuw clubgebouw en een excellent restaurant, heel vriendelijke werknemers and bovenmatige vriendelijke leden. Brian Hull nam ons onder zijn vleugels de eerste dag dat we daar aankwamen. Hij liet ons het centrum zien, nam ons mee uit lunch, en sprak ons streng toe dat we snel in de “cruising spirit” moesten raken, want dat we anders eerder vroeg dan laat de boot zouden willen gaan verkopen. Hij bracht ook zijn achterkleinzoon JohnJohn naar de haven als vriendje voor de kinderen. Zijn goeie vriendin Betty nam ons mee naar het Nationale Museum en naar het Parlementsgebouw (er is een foto van dit prachtige gebouw in het werk dat de kinderen over PNG hebben geschreven). Zij scheen iedereen te kennen die van belang was in Port Moresby, en ze nam ons mee naar binnen om een sessie van het Parlement mee te maken. Kun je je een meer vreemde omgeving voorstellen om zoiets voor het eerst te doen? Een heel onwerkelijk gevoel! (Arme Scotty moest in de grote hal blijven omdat het t-shirt dat hij droeg geen kraagje had. Regels voor juiste kledij betekenen nog steeds iets hier.)

De leden van de “Koninklijke Papua Zeil Club” zijn bijna exclusief blank, bijna al de werknemers zijn ?????????Natives. Dit is nog echt een koloniale situatie. Het was een heel vreemde wereld voor ons. Dan begint ook een gevoel van schuld aan je te knagen, en alle vragen komen weer boven. Zou er niet meer gelijkheid moeten zijn? Hoe kun je dat tot stand brengen? Hoeveel hulp willen de mensen hier hebben? Hoeveel hebben ze nodig? Waar begin je in vredesnaam? Een ongelooflijke gecompliceerde situatie. PNG is een van de landen waar men een democratie probeert te realizeren in een erg moeilijke situatie. Democratie als een systeem dat in Europa uitgeprobeerd is (en naar de US en Australie ge-exporteerd) sinds de Magna Carta in 1215. Honderden en honderden jaren of vechten tussen stammen, verdragen getekend en gebroken, oorlogen tussen landen, ... We hebben heel langzaam ons lesje iets geleerd en begonnen een systeem te ontwikkelen dat het leven zo fair mogelijk probeert te maken voor zoveel mogelijk mensen, in ieder geval is dat de bedoeling van het systeem. Dan zijn er de landen zoals PNG. Na vele jaren van bezetting is het ineens onafhankelijk en moet het land geregeerd worden door de inwoners zelf! In het geval van PNG is dit nog eens extra moeilijk omwille van de aardrijkskundige ligging van het land (lees het work dat de kinderen er over geschreven hebben). De zaken zijn nu een beetje aan het veranderen, maar toen ze onafhankelijkheid werden in 1975 konden de meeste parlementaire leiders elkaars taal niet eens verstaan. Met taal komt cultuur en gewoontes, je kunt je voorstellen dat het een ongelooflijke moeilijke taak is om een regering te vormen. Alhoewel ... een vreemde taal spreken lijkt een universeel probleem te zijn voor politici, nietwaar? In ieder geval, een stijle groeicurve om te overwinnen.

Stijle groeicurves moeten overwinnen is iets waar wij sympathie voor hebben. “Cruising” is een heel stuk ingewikkelder gebleken dan we ons ooit hebben kunnen voorstellen. Toen we in Samarai aankwamen, waren Scott en ik allebei erg uitgeput en leeg. We moesten erbij gaan zitten en er serious over nadenken wat het ook al weer was waarom we aan deze reis begonnen waren. Tristan droeg bij dat wij veel te serious zijn geweest de laatste tijd, en dat we bijna nooit meer lachen. We realiseerden ons dat hij groot gelijk had. We hadden erg hard gewerkt. Endless Summer klaarmaken voor de reis heeft lange weken van voorbereidingen, reparaties en wat veranderingen betekend. Lijsten te lang om te noemen. Ondertussen probeerden we alles op tijd klaar te krijgen, te hard doordrukken, door alles heen sterk blijven.

Alhoewel de overtocht naar PNG heel rustig was in dat het weer prachtig meewerkte, bracht het een totale realiteits-check in verband met de afstanden op een kaart, en wat dat betekent in termen van actuele reis-tijd. Hoe snel Endless Summer ook kan zeilen, zeilen is een langzame manier van reizen, met het resultaat dat we weken lang totaal onafhankelijk moeten zijn. Alhoewel we dat in theorie natuurlijk wisten, is het heel wat anders wanneer je dat in het echt gaat ondervinden. Ondanks de roep voor avontuur, was de gedachte dat we van nu af aan “alleen op onszelf toegewezen” zouden zijn moeilijker te verdragen dan we gedacht hadden. “Op onszelf toegewezen” betekent bijna of helemaal geen kans op technische of welke ander vorm van hulp ook. Het betekent ook zonder regelmatige bijstand van familie en vrienden via telefoon of email. De wereld begon er behoorlijk eenzaam en ook veel meer bedreigend uit te zien. Buiten het feit dat de belofte om naar al die exotische plaatsen te reizen nog zijn charme hield, gaf het idee dat we echt voor maanden zouden gaan zeilen in onbekende wateren me kippevel. Hoe hard ik het ook probeerde, het voelde niet juist. I was bang. Bang op een andere manier dan ik soms bang ben wanneer de golven te groot zijn, de wind te sterk of wanneer we het anker moeten zetten zonder een kaart van de omgeving. ES zeilt prachtig, maar ze is nog steeds niet probleem-vrij, en ook nog niet helemaal uitgerust zoals we het zouden willen. De scheuren in de zwaardkasten moeten gerepareerd worden, wat betekent dat de boot voor een paar weken op het droge moet liggen. Buiten this hebben we ook ontdekt dat we een permanente luifel over de cockpit moeten hebben, anders is het onmogelijk in de hete zon buiten te zitten terwijl we zeilen. We hebben ook op andere boten gezien dat het mogelijk is een zeil over al de patrijspoorten aan de bovenkant van de boot te spannen zodat ze open kunnen blijven tijdens een regenstorm. Dit zal een enorm verschil maken. Er was geen enkele kans dat ook maar iets van dit zou kunnen gebeuren waren we verder naar het noorden blijven zeilen. Bovendien waren we allemaal verliefd op Australie geworden, en vonden we dat we eigenlijk nog zoveel prachtige plaatsen langs de kust zouden willen verkennen.

Al wilde ik met mijn hele hart dat het allemaal goed zou zijn -tenslotte hadden we een hele droom gehad en dat kon ik toch niet zo maar laten gaan- ik moet er nog steeds heel hard aan werken om totaal vertrouwen voor Endless Summer te ontwikkelen. Ook mijn vertrouwen in mezelf dat ik deze grote trip rond de Stille Oceaan aan kan. Wat moesten we nu met deze tegenstrijdige gevoelens? We konden niets anders doen dan onze Intuitie volgen. We voelden ons allebei onzeker, hoe konden we dat negeren? Niet in zo'n onzekere omgeving! We willen graag avontuur, maar hoe ver drijven we dat door? Wat doen we nu met onze droom? Wat doe ik nu met de levensles die ik denk die ik leren moet? Wat doe ik nu met die angsten voor het unzekere die ik overwinnen wil? Hoe kan ik blijven geloven dat the Universe er voor zal zorgen dat alles goed zal gaan? Wat met m'n geloof in het feit dat we de realiteit kunnen beinvloeden met onze perceptie van die realiteit?

Tijdens m'n nachtwachten op weg naar PNG heb ik urenlang geluisterd naar een CD met een spreekbeurt van Eckhart Tolle (van “The Power of Now” - “De Kracht van het Huidige Moment”) (stel je een slaperige vrouw voor, die in het midden van de oceaan, in een boot die nu heel erg klein lijkt, zit te luisteren naar deze stem die het enige teken van leven van de buitenwereld is). Zijn boodschap dat problemen niet bestaan wanneer je echt in het Huidige Moment leeft, was al heel belangrijk voor mij toen ik zijn boek voor het eerst las, 1 ½ jaar geleden. Een van de hoofdpunten in dit boek is dat angst ontstaat doordat met zich zorgen maakt over dat wat in de toekomst ligt. Angst is eigenlijk enkel een situatie waar men op reageren moet. Het enige wat je moet doen is de keuze maken om niet meer in angst te leven door in het huidige moment te leven, en er is geen angst meer. Na een tijdje was het enige dat ik nog hoorde het woord KEUZE! Ik heb een keuze! In plaats van met al mijn macht te proberen mijn angsten te overwinnen binnen de kontext van de huidige plannen, te proberen dat plan acceptable voor mij te maken, kan ik het omkeren. Ik kan reageren tegen de situatie, en het zo regelen dat angst niet langer nodig is ... heel simpel door te kiezen onze plannen te veranderen. Er geen enkele reden om je te proberen aan te passen aan een situatie dat minder en minder leuk wordt, en meer en meer stressvol! “Wanneer je de focus van je perceptie verandert, dan verander je automatisch de objectieve wereld”. Ik kan er op vertrouwen dat alles goed zal gaan, omdat ik zelf kan helpen het zo te maken, op meer manieren dan ik me eerst kon voorstellen! (Dit klinkt eenvoudig en vanzelfsprekend nu ik er op terugkijk, maar wanneer je midden in de situatie zit, kun je alles niet altijd zo duidelijk zien.)

Ik las laatst dat er voor iedereen verschillende mogelijke toekomsten zijn om uit te kiezen, verschillende paden die we Onderweg kunnen volgen. Nu dat we weten dat we vrij zijn om die keuze te maken die de juiste voor ons schijnt te zijn, is het misschien een goed idee om sommige van die paden eens na te kijken voordat we besluiten welke richting we opgaan. Ik heb het gevoel dat dat precies is wat we gedaan hebben. In de woorden van mijn avontuurlijke schoonvader Tom: “Wat mij altijd aangetrokken heeft met betrekking tot op avontuur gaan is “het pad dat een vork in de weg maakt”. Je kunt avontuur niet totaal choreograferen. Dat is gewoon niet wat avontuur is. Maar wanneer je achterom kijkt, dan ga je je realizeren dat het juist dat aspect is wat het zo speciaal maakt.”

Nu dat we weer in Australie zijn, wat doen we nu? Langs de kust naar beneden naar Sidney, om mee te beginnen, denk ik. Daarna gaan we de hele situatie weer evalueren. We zullen tegen die tijd zien hoeveel meer vertrouwen we hebben in Endless Summer en in onszelf. Ik geloof diep in het feit dat dingen gebeuren omdat ze moeten gebeuren, al kunnen we misschien niet altijd dadelijk zien “waarom”. Ik dacht dat deze ontdekkingsreis betekende dat we naar totaal onbekende plaatsen moesten gaan, en een totaal ongewoon leven moesten leiden. Maar misschien hoeft het niet zo radikaal te zijn. Zelfs nu dat we terug zijn in meer bekende wateren zullen we nieuwe plaatsen ontdekken, zullen we nog steeds blij zijn nieuwe mensen te ontmoeten, zullen we nog steeds geloven in, en proberen wegen te ontdekken om een vredevolle wereld te helpen bouwen.

Op een meer persoonlijk niveau: Ik kijk er naar uit om die maat van vrijheid te hebben die me de luxe van tijd geeft, iets wat voor mij moeilijk op een andere manier te verkrijgen zou zijn – voor zolang het duren mag, in een relatief ontspannen stemming. (Misschien is vanaf nu je beeld van Scott en Karin als “een koppel in een romantische zonsondergang met een martini glas in de hand terwijl ze heel sereen over kalm blue water zeilen” zo nu en dan de realiteit.)
In “The Sea of Cortez” schrijft John Steinbeck over “luiheid”:
“Enkel in “luiheid” can men in een staat van bezinning komen. Een staat van bezinning die betekent dat men waarden balanceert en dat men zichzelf tegenover de wereld en de wereld tegenover zichzelf weegt. Een drukke man kan niet de tijd vinden voor zulk balanceren. We denken dat een luie man geen moord kan plegen, geen dief kan zijn, en niet een opstand kan leiden. Hij zou er eerder om moeten lachen terwijl hij daar over nadacht. Een natie van luie overpeinzende mensen zou er nooit toe komen om oorlog voeren.”

Ik wil graag met de volgende gedachten afsluiten:

Een vredesvol Nieuw Jaar gewenst!

DESIDERATA”

Go placidly amid the noise and haste
and remember what peace there is in silence.
As far as possible, without surrender,
be on good terms with all persons.
Speak your truth quietly and dearly
and listen to others, even the dull and ignorant
they too have their story.
Avoid loud and aggressive persons,
they are vexations to the spirit.
If you compare yourself with others,
you may become vain and bitter,
for always there will be
greater and lesser persons then yourself.
Enjoy your achievements as well as your plans.
Keep interested in your own career, however humble,
it is a real possession in the changing fortunes of time.
Exercise caution in your business affairs, for the world
is full of trickery,
but let this not blind you to what virtue there is,
many persons strive for high ideals,
and everywhere life is full of heroism.
Be yourself.
Especially, do not feign affection.
Neither be cynical about love, for
in the face of all aridity and disenchantment,
it is perennial as the grass.
Take kindly the council of the years,
gracefully surrendering the things of youth.
Nurture strength of spirit
to shield you in sudden misfortune
but do not distress yourself with imagining.
Many fears are born of fatigue and loneliness.
Beyond a wholesome discipline,
be gently with yourself.
You are a child of the Universe,
no less than the trees and the stars;
you have a right to be here,
and whether or not is is clear to you,
no doubt the Universe is unfolding as it should.
Therefore, we at peace with God,
whatever you conceive God to be,
and whatever your labors and aspirations.
bIn the noisy confusing of life,
keep peace with your soul.
With all its sham, drudgery
and broken dreams,
it is still a beautiful world.
Be careful.
Strive to be happy.”

old St.-Paul's Church
Baltimore 1692