Nieuw Caledonie en Reflecties over A Year Before the Mast

Buiten het feit dat ik gedachten, gevoelens en dromen in mijn persoonlijk dagboek neer heb gekrabbeld, ben ik behoorlijk onproductief geweest deze laatste maanden. Ik heb het schrijven van reflecties niet echt onderhouden. Op een of andere manier zat mijn hoofd te vol met de vorige overpeinzingen, en was ik op een punt gekomen waar alles geintegreerd moest worden, gevolgd door een idee van hoe alles een beetje in praktijk gebracht zou kunnen worden. Het was nu tijd om het te “laten zitten”, en er op te vertrouwen dat inspiratie zou volgen.

Dit alles was rustig aan het brouwen terwijl we in Nieuw Caledonie waren. Wat een prachtig land! Perfect voor wat ontspanning en een beetje vakantie. Aardrijkskundig gesproken net op het randje gekwalificeerd om een echt tropisch eiland te zijn, met optimaal weer, glimmend witte zand stranden en een “blue lagoon”. Bijna alle “comforts of home” -met een Frans accent- zijn te vinden in Noumea, the hoofdstad. Dit is ook weer een tijd geweest waarin ik me deel heb gevoeld van de grotere “cruising community”. We zijn onderweg allerlei vriendelijke mensen tegengekomen. Sommige contacten waren enkel kort en krachtig (Dan en Sandra uit Florida op “Mariposa”, Bernard en Emanuelle en hun kinderen uit Frankrijk op “Cyrano”, Nathan en Grace en hun vader uit Australie op “Namagdi”). We hadden het geluk om enkele anderen verschillende keren onderweg tegen te komen (Eric en Shelley uit Nieuw Zeeland op “Cadenza”, Mark en “Bags” uit Australie op “Hideaway”, en vooral Joe en Janice uit Canada op “Tegan” en Egon en Claudia uit Duitsland op “Ganesh”. Claudia die het beste Duitse brood bakt en die me meenam om naar Vao, op Isle des Pins, te liften - voor het eerst in 27 jaar, toen ik dat in Zwitserland op een schoolreis gedaan heb. Leuk!). Dit is waar het eigenlijk om gaat met reizen: vriendschappen die mensen met elkaar verbinden op onze planeet.

Nieuw Caledonie laat een interessante kombinatie zien van Westerse “beschaving” en traditionele Melanesische en Polynesische cultuur. Ondanks het feit dat er nog typische dorpjes te vinden zijn, is de “oude” Zuid-Stille-Ocean manier van leven hier niet echt meer te vinden. Van wat we lezen en horen is deze levensstijl langzaam aan het verdwijnen overal op de eilanden in deze wateren, zoals zo vele traditionele kulturen. Ik heb over dit alles erg gemengde gevoelens. Het is inderdaad jammer dat dit stukje geschiedenis langzaam in de achtergrond aan het verdwijnen is, but ik kan niet anders dan blij zijn wanneer ik me realiseer dat dit gepaard kan gaan met meer bevrijding van de vrouwen, bijvoorbeeld. De gids voor onze begeleide rondleiding in het Tjibaou (die een held van de Onafhankelijksheid strijd is, vermoord in 1989) Kulturele Centrum, was een jonge Kanak vrouw. Uit haar woorden bleek het heel duidelijk dat zo nooit en te nimmer “het traditionele leven” zou willen leiden. Welke vrouw die “gewaar is” zou dat wel willen? Aan de andere kant is het ook geen prettige gedachte om je te realiseren dat er nog weer een “ongelukkig” en niet-voorbereid volk aan het proberen is de race van “consumerism” en “modern leven” te volgen. Op Isle des Pins zagen we op een zonnige morgen een vuilniswagen langs de kant van het strand rijden om de vuilnis op te halen die op houten platformen, die daar speciaal voor geinstalleerd zijn, ligt. Twee van de mannen waren op een ontspannen manier aan het werken met muziek op de achtergrond, terwijl de derde langs de kant van het water liep met een hengel! Dat geeft een nieuwe kijk op dit beroep, niet? Leven op de eilanden lijkt zo idyllisch, en er is veel voor te zeggen om het rustig aan te doen, en ontspannen rond te hangen met vrienden en familie, maar dan zijn er ook de lelijker kanten zoals beperkte medische hulp, een korter leven, ... Een ander levendig onderwerp hier is de vraag om Onafhankelijkheid van Frankrijk. Erg gecompliceerd! Veel compromises moeten sluiten in de toekomst! Maar het belangrijkste dat ik geobserveerd heb, in de enkele verschillende kulturen waar ik in contact mee ben gekomen, is het feit dat men overal hetzelfde landschap van menselijke emoties tegenkomt. Het maakt weinig uit waar je leeft of wat je levensomstandigheden zijn.

“Onze aanwezigheid op deze planeet is enkel geindentificeerd door een positie op een kaart. Overal om ons heen is er “nothingness”. Niet echt leegte, maar niets anders dan water, and golven en lucht, een vogel zo nu en dan, een paar dolfijnen, een kleine school van vliegende vissen. De kaart is dag en nacht op de salontafel uitgerold. Een kaart op grote schaal, het gaat over duizenden mijlen. Onze vooruitgang is pijnlijk langzaam. Het voelt goed om de bekende kust van Australie, die langs de linkerkant van de kaart is getekend, te bekijken. “Kijk, we zijn nu ongeveer op dezelfde breedtegraad als Fraser Island!” - maar 400 mijlen van de kust vandaan, middenin “nothingness”.”

Dit is wat ik in mijn dagboek schreef tijdens een nachtwacht op de passage tussen Lord Howe (een fantastisch en onwerkelijke plaats, trouwens) en Nieuw Caledonie. Als ik al niet geloofd had in het feit dat alles met elkaar verbonden is, in het feit dat we een agglomeratie zijn van molecules die met alle andere molecules in relatie staan, dat we allemaal Een zijn met Alles, zou dit een perfecte tijd geweest zijn om in dit soort wereldvisie te gaan geloven. “Nothingness” wordt “everything-ness”, en dat helpt enorm om je niet zo ongelooflijk klein te voelen. Het helpt je om erin te vertrouwen dat er ergens in dit alles iets is waar er wat antwoorden te vinden zijn.

We zijn dus al een jaar lang zeilend rondgetrokken. Een jaar met zijn ups en downs, prachtige momenten en momenten die ik gelukkig al vergeten ben. Ik denk dat ik onderweg een paar dingen geleerd heb. Ik heb vooral geleerd dat er altijd meer vragen zijn dan antwoorden, en dat 1 vraag altijd een schatkist vol met anderen opent. Het duurde een tijdje voordat Scott leerde om het niet persoonlijk op te nemen wanneer ik voor de honderdste keer vroeg: “Waarom is dat zo in elkaar gestoken?” “Waarom werkt het niet?” “Is het de bedoeling dat het dat doet?”. Grapjes terzijde, ik zou graag enkele realizaties die ik onderweg gehad heb, willen delen.

kijk nooit achterom, je uiteindelijke richting ligt voor je, achteromkijken en dan de bekende kust langzaam te zien verdwijnen maakt het alleen maar moeilijker om vooruit te kijken naar de mooie momenten die nieuwe tijden brengen kunnen
herken, en geniet van, elk moment van een perfecte situatie, elke seconde van een prachtige tijd, want de kondities kunnen veranderen voordat je het verwacht
wanhoop niet tijdens moeilijke tijden, want de Kondities zullen veranderen (maar om eerlijk te zijn, voelt het deze keer wel alsof het een beetje longer duurt dan je verwacht)
positief denken: zoals Colin zegt in “De geheime tuin”: “Natuurlijk, er moet een heleboel Magic in de wereld zijn, maar mensen weten niet wat het is of hoe het tevoorschijn te halen. Misschien kun je beginnnen met enkel te zeggen dat goeie dingen gaan gebeuren tot je ze dan waar gaat maken.”
als je de patrijspoortjes aan de zijkant 's nachts open laat staan, kun je er zeker van zijn dat je midden in the nacht op moet staan en als een gek rond moet rennen om ze allemaal te sluiten tijdens de onverwachtse regenbui die enkel zo lang duurt als jij nodig hebt om ze allemaal te sluiten
het is prachtig om elke minuut van de dag met je kinderen door te brengen, maar het is even prachtig om ze voor een paar uur op het stand af te zetten terwijl jullie beidjes een eindje gaan wandelen (“Aagh”, je gaat weer wandelen, moeten wij mee?”), and het zal nog prachtiger zijn om gauw weer tussen familie en vrienden te zijn waar je ze voor een bezoekje naar toe kunt sturen
sommige boeken hebben werkelijk een stem
het is cool om vrienden te zijn met je kinderen. Zielen die samen iets creeren en elkaar iets leren. Van Nikki's leer ik de waarde van in jezelf en je talenten geloven, en de waarde van voor jezelf op te staan. Van Tristan's leer ik de waarde van speelzaamheid, en het belang van het zien van het plezier en de humor in situaties. Beiden herinneren me er elke dag aan hoe belangrijk de geneeskundige kracht is van een dikke pakkerd.
ik ben reuze blij dat ik Oosterse filosofie en geneeskunde “ontdekt” heb, een stukje van mijn puzzel dat even perfect past als “Intuitive Medicine”
het is OK om de dagelijkse luxe die de westerse wereld aan te bieden heeft te accepteren, en er naar uit te kijken om er weer van te genieten: een huis dat niet drijft, dat je niet elke avond moet ankeren, dat geen motor heeft die problemen kan hebben, dat dicht bij een bekende kruidenierszaak ligt, waar je een zak sla kunt kopen dat al schoongemaakt is
hoe langer we weg zijn, hoe duidelijker het wordt dat vriendschappen ongelooflijke belangrijk zijn, de creative energy en het gevoel van medeleven dat gecreerd wordt tussen ziels-vrienden is ongeevenaard.
we moeten allemaal “feminists” worden -ja, dat afgezaagde woord– in de zin van hoe belangrijk vrouwelijke waarden zijn en hoe dat nog steeds niet zo herkend wordt. Samenwerking, communicatie, intuitie -mijn drie favorite woorden-, introspectie en medeleven. We hebben aggressiviteit en dominantie al geprobeerd. “Wat vele mensen in de wereld van vandaag willen zien is een meer idealistische geest, bijna een eerbied voor het leven, een heilig gevoel voor elkaar, een gevoel van wonder en nieuwsgierigheid – in plaats van cynisch zijn, dat zo gezegd gesofistikeerd is en dat vaak bijna vijandig overkomt” (Shere Hite)
onze levens in onze Westerse wereld zijn veel te druk. “Zelfreflektie kan dezelfde Qi van gewaarwording creeren die tevoorschijn kan komen als goedhartige betrokkenheid met de ander”, is een regel uit mijn “Chinese Medicine” book, van Ted Kaptchik, die de moeite waard is om over na te denken.
avonturen zijn absoluut enorm leuk en vergroten je geest en je horizon, geef ze me ajb volgende keer in wat kleinere proporties
een verse Baguette a l'Ancienne met goeie stinkende Franse kaas en een glas diep rode wijn kan een dag perfect maken
er zijn zo veel verschillende manieren waarop mensen hun leven kunnen leiden, voor goed of voor kwaad, met elegantie of liefde, of met onverschilligheid of kwaadheid. Het is goed geweest dat ik uit mijn bekende en beschutte wereldje geweest ben om dit gezien te hebben in al zijn extremiteit van “paleizen” in Sydney tot kleine hutjes op de eilanden.

En wat ga ik nu verder doen? Is er iets uit al die overpeinzingen die aan het brouwen waren, gekomen? Sommigen onder jullie weten dat ik er serious over gedacht heb om Acupunctuur te studeren. Ik ben er enorm in geinteresseerd en voel me sterk aangetrokken tot deze manier van genezen en “een verschil maken”. Maar ... ja, hier is de “maar” ... het sterke intuitive moment dat ik enkele morgens geleden had, wijst me in een andere richting. Ik kreeg een duidelijke boodschap dat mijn talenten beter in een ander milieu te gebruiken zijn. Ik heb besloten om te beginnen te kijken naar een diploma in Internationale Diplomacy/ Globale Communicatie (wat het momenteel ook genoemd). Zien waar dat me naar toe zal leiden. Dit combineren met mijn achtergrond in kinderpsychology, management en Intuitive Medicine zou kunnen leiden tot de realisering van lang-gehoopt-voor dromen.