Reflectieren

Na al the emoties van het inpakken en van het gedag-zeggen, is het moeilijk om te geloven dat we nu echt in Endless Summer wonen. Een ruimte die een beetje groter is dan de gemiddelde woonkamer noemen we langzaam “thuis”. Het voelt nog steeds raar aan, dit “mobile home (beweegbaar huis)”. Beweegbaar in de zin dat het bijna constant beweegt! Soms zachtjes, soms niet zo zachtjes (blijven staan in een “krijger” of “driehoek” yoga positie for 5 volle ademhalingen is uitgevonden op land, laat me je dat vertellen). En beweegbaar in de zin dat we het constant van de ene plaats naar de andere verhuizen, waar we steeds opnieuw nieuwe mensen ontmoeten en nieuw avonturen vinden (gelukkig is alles dat verplaats moet worden al netjes op z'n plaats, dat is in ieder geval een opluchting!)

Zeilen blijkt vooral te gaan om “ernaartoe gaan”, “er zijn” en dan verder gaan naar de volgende “ernaartoe gaan” (dit betekent wel min of meer dat je altijd aan het doen bent wat je doen wilt, al is het misschien niet altijd precies op dat moment). Het is een constante balans, een ying-yang iets. Je hebt de opwinding van het zeilen en de scheut adrenaline wanneer je moet aanleggen of het anker moet zetten, wat je vol leven doet voelen. Dan komt de verdiende rust, en hoef je hopelijk even niet meer zo hard te werken. Maar na een tijdje, hoe prachtig of comfortabel het ook is, krijg je weer die kriebel die je vertelt dat het tijd is om verder te gaan. Gelukkig zijn we tot nu toe alle 4 zo'n beetje tegelijkertijd tot dat punt gekomen.

In een boot rond”cruising” betekent voordurend werken. Natuurlijk zijn er momenten van schoonheid en ongelooflijk mooie momenten van vrede en rust, maar over het algemeen is er altijd iets dat aandacht nodig heeft. Het is eigenlijk echt meestal geen vakantie. Ook al wist ik dat wel op een intellectueel niveau, het was toch niet iets waar je gemakkelijk aan went. Het is eigenlijk moeilijker dan in een huis in een buurt wonen. De boot is een stadje op zichzelf, met riolering, electriciteit, power (propaan gas en diesel) .... allemaal samen in een kleine ruimte, en jij bent de enige die dingen die kapot gaan of niet goed lopen, kan maken. Dit is het geval op een technisch niveau, en op een meer emotioneel en sociaal niveau. We missen allemaal om vrienden rond ons heen te hebben waar we gevoelens en gedachten mee kunnen uitwisselen. Al bellen we zo nu en dan wel, je mist toch je “support group”. Ik hoor dat in zeil circles zich zoiets gaat ontwikkelen onderweg, dat het ontmoeten van mensen die in dezelfde soort situatie leven als jij automatisch een bond creert. We hopen dat dat waar is.

De mensen hier zijn ongelooflijk vriendelijk geweest. Ik ben vooral dankbaar voor de vriendschap en steun die Trevor Patrick (onze electriciteit's man) ons gegeven heeft. Zijn aanwezigheid heeft we de eerste maand van alles voorbereiden en repareren een stuk verdraagbaarder en oneindig veel gezelliger gemaakt. Ik ben dankbaar voor zijn vriendschap met Scott, omdat dat Scott iemand betrouwbaar heeft gegeven waar hij ideen mee kon uitwisselen en waar hij van kon leren. Omwille van zijn ervaring met het bouwen van boten en er op te leven, heeft Trevor ons een boel ideen en suggesties gegeven in verband met dat soort levensstyle. Ik wil ook graag Thea en Luke (zijn familie) bedanken omdat ze ons in hun leven en in hun huis verwelkomt hebben. Dat heeft ons een stuk minder eenzaam doen voelen. Ook Geoff Mercer heeft ons laten zien dat hij een echte vriend is, door vele telefoontjes, verschillende bezoekjes en kadootjes, en door het geven van prachige avonturen op Great Keppel Island.

Terwijl ik het over mensen heb: ik wil ook graag uitdrukken hoe onder de indruk ik ben van Scott's enorme kennis, zijn genie- niveau vaardigheid om problemen op te lossen, en zijn bereidheid om boot-problemen op te lossen. Ik heb hem al verteld dat ik blij ben dat het zeil-gedeelte van dit avontuur oorspronkelijk eigenlijk eerst zijn droom was, want vergeleken met hoe de rollen en verhouding van werk was thuis in Pacifica ... hij werkt hier veel. Daar ben ik niet aan gewend. Vergeleken met hem krijg ik meer vrije tijd, waar ik van geniet en waar ik me niet schuldig om voel. Als kapitein is hij nu echt het hoofd van de groep, het “hoofd van het gezin”, op een heel praktische manier.

Daar staat wel tegenover dat ik nu meer meervoudige rollen moet spelen dan thuis. Ik ben huisvrouw, kok, moeder, onderwijzeres, vrouw, minnares, “de maat” (“het maatje” =assistent van de kapitein, “first mate” in Engels, wat is de juiste zeil terminologie?), therapeut etc. Elk van deze rollen krijgt zijn beurt om niet de volle aandacht te krijgen. Gelukkig is Nikki een grote hulp in de huisvrouw en kok afdeling. Scott doet ook meer dan zijn deel in het koken en de “grote boodschappen trip voordat we een week weggaan zonder winkels tegen te komen” gedeelte. Wat het meeste van mijn energy vergt is het feit dat ik het allemaal bij elkaar houd. Ik probeer een emotionele stabiliteit te bewaren aan boord, en in mezelf. Ik ondervind dat wanneer we zeilen ES een zeilboot is. Ik ben eerst “maat”, en probeer nog een beetje moeder en onderwijzeres te zijn, maar de “vrouw” en “minnares” rollen zijn bijna niet aanwezig, en de “huisvrouw” is helemaal nergens te bekennen. Er wordt bijna niets opgeruimd, en over het algemeen wordt het na een tijdje een beetje een zooitje. Het is verwonderlijk en eigenlijk heel mooi dat dat me helemaal niets kan schelen. Maar zo gauw we het anker ergens zetten of in een haventje zijn, komt de huisvrouw weer helemaal tevoorschijn. Ik ben dan niet blij totdat ES goed afgespoeld is (al doet een spoeling met zout water wanneer we aan een anker liggen niet zo veel), de ramen gelapt zijn, de vloer gewassen, het tafelkleed weer op de tafel gelegd is ... met andere woorden: ik ben niet tevreden totdat ES weer een gezellig huisje is. Wanneer ik van mijn “maat”-verplichtingen af ben kan ik me weer ontspannen en komt al de rest weer op zijn pootjes terecht. Ik vind dan de tijd om 's morgens iets langer rustig in bed te liggen om te lezen en/of te mediteren. Ik maak tijd voor yoga, doe soms niets bijzonders, schrijf een beetje. Dit is ook de tijd dat de kinderen hun onderwijzeres terugkrijgen (waarschijnlijk iets dat ze niet zo bijzonder leuk vinden).

De kinderen zijn een voorbeeld geweest voor mij van hoe je onbezorgd moet zijn, hoe je ES moet vertrouwen, hoe je lol moet hebben in plaats van zenuwachtig te zijn. Ze vinden het prachtig om voor in de boot te zijn terwijl we door golven heen slaan. Ze proberen dat gevoel van gewichtsloosheid te krijgen door hoger en hoger te springen terwijl de boot naar beneden glijdt. Tristan heeft intussen veel van Scott opgestoken. Hij helpt met meer technische zaken. Hij is ook de leider op het gebied van ontdekkingstochten, en overtuigt Nikki om met hem mee te gaan en plezier te hebben. Zij laten me zien hoe belangrijk het is om eerst een nieuwe plaats te gaan verkennen (inplaats van als een gek te gaan schoonmaken). Ik sta voortdurend in bewondering wanneer ik zie hoe veel lol ze hebben en hoe goed ze zichzelf vermaken. Ik vind het prachtig om ze zo onafhankelijk te zien, gewoon van de boot afspringen en gaan snorkelen, ons volwassenen wat tijd voor onszelf geven (soms wanneer we graag wat rust willen hebben geven we ze wat geld, en sturen ze op een surfboord naar het eiland met de instructies om wat snoep te kopen en er een tijdje rond te blijven hangen). Ik vind het prachtig om ze zien op te groeien, en ik sta versteld van hun vaardigheid om nieuwe ervaringen in zich op te nemen en er van te leren. Ik vraag me vaak luidop af “hoe weet je toch hoe je dit moet doen?”. Ah, wat zou je er voor geven om weer een kind te zijn? Om nog automatisch to weten hoe je het leven ten volle moet leven op dit precise moment! Ik probeer ze een gevoel van herkennning te geven voor die vaardigheid. Ik probeer ze te laten kijken naar die “MIJ” in hun ervaringen. Hun ervaringen in deze echt unieke omstandigheden (al denken zijn wellicht dat dit leventje gewoon is wat het leven is). De kinderen zijn ook langzaam aan het leren een beetje hun egoistische manier van denken te verliezen, ze zijn wat beter aan het worden met het “lezen” van de omstandigheden en van ons. Wanneer het soms een beetje spannend wordt omwille van iets dat met het zeilen te doen heeft (zeil innemen, aanleggen etc), zijn ze aan het leren om ons niet lastig te vallen. We kunnen dan gewoon geen aandacht aan hun schenken en ze moeten gewoon wachten totdat het weer rustig geworden is. Ze zijn aan het leren, in deze kleine ruimte waarin we samen leven, dat samenwerking en gevoeligheid voor anderen, dat nadenken over hoe hun gedrag invloed heeft op de anderen, een veel plezieriger omgeving creert. Het geeft hun ook een veel meer ontspannen, en, als een gevolg, een veel plezieriger moeder.

Wanneer je een zeilboot zeilt heb je de wind nodig, en het is het meest comfortabel als de wind van een andere richting komt dan recht vooruit van waar je naar toe wilt, en als het niet te hard waait, vooral omdat dat grotere golven creert. Voor sommige plaatsen waar we het anker zetten en om sommige haventjes in te zeilen zijn we afhankelijk van het getij. Deze elementen veranderen constant en zijn niet onder onze controle, dus we wachten, en leren om geduldig te zijn en realiseren dat we niet zoveel invloed hebben over wat er zal gaan gebeuren in de nabije toekomst. De kinderen zijn langzamerhand aan het leren om niet meer te vragen wat we morgen gaan doen, of de dag erna ... het antwoord is altijd: “We moeten afwachten, je weet dat we daar nu geen antwoord op kunnen geven”. Jij moet er echt van afstappen om in controle te willen zijn over wat er zal gaan gebeuren van het ene moment op het andere . Jij bent zo veel meer afhankelijk van de elementen dan leven op land je voor voorbereidt. Op een diep niveau, een diep gevoel van eerbied voor het leven op onze planeet en voor de planeet zelf begint zich te ontwikkelen. Het is onmogelijk om je veilig te voelen bovenaan de voedsel pyramide, het is niet langer mogelijk om competitive te denken, het is enkel mogelijk om je meer en meer EEN met alle andere wezens op aarde te voelen. De hele illusie van controle hebben, van het sterk voelen door al die uiterlijke power, verdwijnt in de mist.

Dit is een prachtige les om te leren, in mijn opinie, en een van de redenen voor mij om dit avontuur te ondernemen. “De persoonlijkheid heeft niets aan de accumulatie van uiterlijke power”. Onze Westerse manier van leven heeft dit veel te veel vergeten. Eerbied voor het leven en nederigheid zijn hopelijk het resultaat wanneer we deze uitdrukking gaan onthouden en er naar leven. De afgelopen weken hebben me genoeg gelegenheden gegeven om dit te beoefenen. Ten eerste heb ik het imago van een perfecte boot moeten laten gaan. Met al de technische problemen en het vinden wat praktische design imperfecties die we de volgende keer willen veranderen heb ik een deel van het gevoel van vertrouwen en van zelf-vertrouwen in dit avontuur verloren. Achteraf gezien, was dit alles wel een van de beste dingen die ons hadden kunnen overkomen omdat we, en vooral Scott op een technisch niveau, nu de boot veel intiemer kennen, en wat meer vertrouwen hebben in onze kennis om problemen op te lossen onderweg. Ik heb ook het idee moeten laten gaan dat ik even competent en sterk moet zijn in het zeilen als Scott is. Terwijl we deze tocht aan het voorbereiden waren ging het leven thuis voor mij gewoon druk door, terwijl Scott veel meer tijd had om veel te lezen en onderzoek te doen, en op die manier is zijn “cruising”-zeilen kennis grote sprongen voorbij die van mij gegaan. Ik voel nu niet meer dat ik gelijke vaardigheden hebben moet. Ik vertrouw erop dat ik onderweg zal leren wat ik leren moet, en ik heb altijd al een sterk intuitief gevoel voor zeilen gehad, wat mijn sterke kant is. Ik heb ook moeten leren accepteren dat ik niet voortdurend sterk en vol vertrouwen kan of hoef te zijn. Deze nieuwe manier van leven heeft veel nieuwe onzekerheiden met zich mee gebracht, en dat is OK. Ik probeer te praten over hoe ik me voel, waarom ik op een bepaalde manier reageer. Dit leven is zo'n groot verschil met het veilige leventje dat ik tot nu toe heb geleden. Ik schreef in een mailtje aan een vriendin: “Er is heel veel schoonheid in dit soort leven, maar je moet zenuwen van staal hebben.” Een onuitputtende hoeveelheid van courage (dapperheid) is echt nodig. In onze situatie, de courage om angst of ongeduldigheid te overwinnen heeft eerst en vooral te doen met zorgvuldig voorbereiden en het hoofd koel houden, maar daarna gaat het altijd om “met de stroom meegaan”, and controle loslaten. Wanneer ik een beetje angstig word, dan herinner ik mezelf eraan dat slechte tijden altijd gevolgd worden door goede tijden. Ik heb eens gelezen: “Men kan het Heelal (Universe) en al zijn irrationele pijn en angst -wat eigenlijk betekent dat je jezelf tegenkomt- tegemoet treden met angst of hate of hopeloosheid ... of men kan er voor kiezen om het met liefde tegemoet te treden, en dan kan het Heelal liefde terug geven”. En liefhebben betekent alles liefhebben: pijn en vreugde, verlies en terugvinden, leven en dood, licht en donker, goed en slecht, angst en uitbundige vreugde ... al deze dingen zijn eigenlijk enkel 1 ding. Het leven is vol van tegenstellingen, niets kan bestaan zonder de andere kant. (Lees misschien de Engelse text ook eens. Het is voor mij gemakkelijker deze emoties in het Engels te schrijven. Dat heeft ofterwel met de Engelse taal te maken of misschien meer met het feit dat ik eigenlijk opgegroeid ben tot volwassene in the VS, in het Engels, en dat ik niet genoeg Nederlandse woordenschat over heb om deze gedachten prozaischer te vertalen).

Dit brengt me tot de volgende observatie: het enige waar ik voordien echt een beetje bang voor was in verband met dit zeil- avontuur blijkt 1 van de dingen te zijn waar ik het meeste van geniet: 's nachts zeilen. Door de nacht heen zeilen geeft me een krachtig gevoel van connectie met de boot en met het Heelal. Het is enkel: ik, Endless Summer (en Otto, de automatische piloot), de sterren, de maan, het water, en de Eeuwigheid. Geen afleidingen, niemand die mijn aandacht vraagt. The volle kracht van de immensiteit van het Heelal laat zichzelf zien. Tijdens zulke momenten kan ik me helemaal concentreren op mijn intentie om op een af andere manier Vrede te helpen brengen, welke vorm dat ook zal gaan nemen (synchroniciteit: op het precise moment dat ik dit aan het typen ben luister ik ineens naar de volgende woorden op een CD van Robert Long: “dona nobis pacem”, (Latijns voor “geef ons vrede”) ... “As god bestaat is hij dan dood voor de gebeden die smeken sinds het hof van eden geef ons vrede”). Doorheen de hele boot hangen “Buddhistische gebeds flaggetjes” met spreuken erop. De twee in de hoofdkabine zeggen: “Wijsheid: Kennis, Intuitie, en Ervaring combineren zich om ons te begeleiden in woord en daad” en “Dapperheid: niet de afwezigheid van angst of hopeloosheid maar de kracht om ze te overwinnen”. Een van de drie in onze slaapkabine: “Vrede: om vrede op aarde te brengen, werk ernaartoe om je eigen leven vrede-vol te maken”. Voor mijn gevoel kan Vrede alleen gaan ontstaan wanneer men wijsheid, courage en een sterk gevoel van compassie begint te ontwikkelen. En dat begint bij jezelf (ik heb meer gedachten over dat “je eigen leven vredevol maken” waar ik later misschien meer over zal schrijven).

Wanneer we zeilen word ik nog steeds zeeziek zo gauw de wind boven 15 knopen waait, en de golven hoger dan 1 meter zijn. Het interessante is dat dit niet gebeurt wanneer ik 's nachts zeil. Het moet iets te maken hebben met het feit dat de kinderen en Scott slapen, en dat ik me niet zo ongerust hoef te maken over veiligheid en over het feit dat “iedereen het leuk moet vinden”, en ik hoef me niet ongerust te maken dat iemand ziet dat ik wat angstig ben. Dit heeft tot het gevolg dat ik minder angstig ben. Ik kan me concentreren op mezelf en op de boot. Ik kan een volle meditatie sessie doen, wat een paar spirituele uren bezorgt. Met andere woorden: ik heb vrede om me heen. Een ander voordeel van dit 's nachts zeilen is dat Scott en ik de gelegenheid hebben om samen wat tijd te spenderen. Het voelt goed om samen situaties to evalueren en op te lossen. Een van ons beiden is “op wacht”, maar we maken de andere toch regelmatig wakker op overstag te gaan of te gijpen of om de situation te bespreken wanneer het er naar uit ziet dat we regelrecht op een grote containerboot zullen varen of een light zien blinken dat niet op de kaart te vinden is. Ik ben er ook achter gekomen dat wanneer ik wat zeeziek word het enorm helpt wanneer ik van Otto overneem en zelf ES zeil. I geniet er van om haar zelf te sturen. Ik geniet ervan om te voelen hoe ze reageert wanneer de wind een beetje van richting verandert, I geniet ervan om te voelen hoe ze reageert wanneer een golf tegen haar aanslaat. Otto is fantistisch, en ook nodig, maar ik voel me meer verbonden met ES wanneer ik zelf stuur. Ik voel me meer verbonden met ES en met de hele ervaring, and ... met mezelf. Er is weinig ter wereld beter dan zeilen op de open oceaan om je een enorm groot deel tijd te geven om te reflecteren en gewoon “bij jezelf” te zijn, voor je uitkijkend in de lege ruimte (wie Scott wat beter kent, begrijpt nu meteen waar de attractie van het zeilen voor hem ligt). Uitkijkend naar Vrede?

Nou, tot nu toe heeft deze reis me laten zien hoe belangrijk het is om het leven te waarderen, stap voor stap. We concentreren ons erop om vandaag te leven, om van vandaag, van dit moment te genieten. Ik ben aan het leren om controle uitoefenen op te geven (en ik mis het zelfs niet geheimelijk). Ik kan me relaxeren in met de stroom meegaan. Me relaxeren in een minder druk leven. Vrede vinden in wat ik doe en waar ik ben. Ik weet niet waar we uiteindelijk terecht zullen komen, maar ik weet wel welke richting ik kan nemen op deze weg naar zelf-realizatie en vrede. Het zal de richting zijn die gaat naar universele compassie en het uitoefenen van een gezond respect en eerbied voor het leven, me wikkelen in de Buddhistische theorie van “eenheid van bestaan”, omwille van de stroming die de jellies (kwalletjes, daar moet het Nederlands toch een betere naam voor vinden, ze zijn zo ongelooflijk etherish en mooi) langs de boot heen blaast, omwille van de kinderen die met veel vertrouwen ons kleine motorbootje meenemen naar een plaatsje waar ze kunnen duiken om zand-dollars te vinden, omwille van de vinkjes die, terwijl ze op de reddingslijnen zitten, ons 's morgens een liedje zingen, omwille van de walvis en haar kalf die uit het water springen, omwille van de wind die beweging en geluid creert, omwille van de golven die op de boot “drummen”, omwille van de prachtige kringloop van dag en nacht, zon en maan en sterren, omwille van vriendshappen onderweg, ... er je bewust van zijn en overal van genieten!